Chorwacja

Chorwacja

niedziela, 12 kwietnia 2015

Południowe Włochy

Rzym- Neapol- Wezuwiusz- Pompeje- Wybrzeże Amalfi- (kwiecień 2015)

Od jakiegoś czasu zastanawialiśmy się, gdzie by się tu wyrwać na dosłownie parę dni. Tym razem wybraliśmy się we trójkę z Pauliną- siostrą Piotrka. Naszym jedynym kryterium było to, aby miejsce było ciepłe, słoneczne i niezbyt daleko, gdyż mieliśmy mocno ograniczony czas. Padło na Włochy! Południowa część, regiony których jeszcze nie widzieliśmy. Jeszcze w Polsce zarezerwowaliśmy auto, które to mieliśmy odebrać po wylądowaniu w Rzymie. Niestety na miejscu czekała nas niemiła niespodzianka. Okazało się, że nie możemy wypożyczyć samochodu, gdyż Piotrek nie posiadał wypukłej karty kredytowej. Ja owszem miałam, natomiast saldo depozytowe jakie sobie zażyczyli było zbyt wysokie, a ja nie pomyślałam, aby ustalić to z moim bankiem przed wyjazdem. Na przyszłość warto o takiej drobnostce pamiętać;) Zbliżała się północ, a my utknęliśmy na lotnisku Rzym Ciampino, natomiast Paulina, która wylądowała na Fiumicino i po którą mieliśmy podjechać samochodem była gdzieś w mieście bez mapy i nawigacji. Nie wiele się zastanawiając wsiedliśmy w pierwszy lepszy autobus za 4 euro i po ok 30min dotarliśmy na główny dworzec Termini. W między czasie skontaktowaliśmy się z Pauliną i ustaliliśmy, że docieramy do hotelu na własną rękę pytając się ludzi. A, że zrobiło się już bardzo późno to i ludzi było niewielu. Okolice dworca Termini nie należą do zbyt bezpiecznych i atrakcyjnych miejsc. Usiane bezdomnymi owiniętymi w koce i śpiwory manewrowaliśmy naszymi walizkami, a jedyne o czym marzyłam to dotrzeć już do miejsca w którym mieliśmy zarezerwowany nocleg. Jedynym plusem było to, że noc była ciepła, a niebo bezchmurne. Muszę przyznać, że kompletnie nie posiadam orientacji w nieznanym terenie i gdyby nie Piotrek zwyczajnie nie trafiłabym do tego hotelu. Wielki szacun dla Pauli, która dała radę w pojedynkę i dotarła przed nami.
Nasz hotelik okazał się miejscem ciężkim do spania. Pierwszą noc nie zmrużyłam oka. Po prawej stronie od hotelu mieściła się stacja kolejowa, zaś na wprost ulica i targowisko. Plusem było to, że było to dobre miejsce wypadowe, a o to nam głównie chodziło. Kolejnej nocy uzbroiliśmy się już w zatyczki do uszu i spaliśmy jak zabici:)
Pierwszego dnia postanowiliśmy zwiedzić Rzym. Zakupiliśmy sobie 24h karty miejskie i wyruszyliśmy w miasto. Na pierwszy ogień padło Koloseum. Wszędzie były tłumy i kolejki, zastanawiałam się jak to miasto wygląda w sezonie, skoro w kwietniu ciężko się poruszać.


Zobaczyliśmy też między innymi Panteon, piazza Venezia i fontannę di trevi, która akurat była w remoncie;)


Po południu zjedliśmy pyszną pizzę i wyruszyliśmy do Watykanu. Tam również czekała nas ok45min kolejka do bazyliki Św. Piotra, ale postanowiliśmy, że poczekamy i wejdziemy. Szczerze powiedziawszy wnętrze nie zrobiło na mnie, aż takiego wrażenia jak się spodziewałam, ale warto zobaczyć.



Po południu udało nam się zarezerwować samochód w innej wypożyczalni przy pomocy karty Pauliny w związku z czym następnego dnia rano wyruszyliśmy w dalszą drogę na południe w kierunku Neapolu. O tym jak jeździ się po Włoszech wspominałam już w innym wpisach przy okazji naszych wcześniejszych wycieczek na Sycylię czy do północnych regionów. Ale to czego doświadczyliśmy w Neapolu przyćmiło wszystko inne! 99% aut ma wgniecenia, rysy, absolutnie nie obowiązują tam zasady ruchu drogowego. Na rondo wjeżdża w pierwszej kolejności ten kto właśnie przygotowuje się do wjazdu i to ty musisz uważać, aby w niego nie walnąć będąc już na rondzie. Auta parkują wszędzie i nagle z dwóch pasów robi się jeden dla aut jadących w obu kierunkach. W praktyce wygląda to tak, że omijasz zaparkowane auto (dość wolno, bezpiecznie autem z wypożyczalni;), tuż obok ciebie wyprzedza cię kolejny samochód, a z naprzeciwka właśnie nadjeżdża jeszcze inny. Do tego skutery, skutery i jeszcze raz skutery. Jeżdżą wszyscy i wszędzie. Trąbią, rozmawiają na światłach ze znajomymi których właśnie spotkali, piesi manewrują między rozpędzonymi autami. To wszystko sprawia, że po powrocie dostrzegłam, że po Warszawie jeździ się naprawdę komfortowo:)
Auto poniżej wcale nie było zaparkowane tylko zwyczajnie jechało po jednej z autostrad;)



Po kilku godzinach dotarliśmy do naszego kolejnego miejsca noclegowego w Castel Volturno na północ od Neapolu. W porównaniu do Rzymu hotelik ten był naprawdę cudny w cichym, spokojnym miejscu z pysznym śniadaniem. Jeszcze tego samego popołudnia wybraliśmy się do Neapolu, który zwiedziliśmy ekspresowo. A głównym wspomnieniem po nim zostanie w mojej głowie jazda wypożyczonym autem wśród poobijanych tubylców, korki i tłok. Nie dostrzegłam klimatu i magii tego miejsca być może byliśmy tam po prostu za krótko, ale do odpoczynku z pewnością się ono nie nadaje.


Kolejnego ranka po pysznym śniadaniu wybraliśmy się odwiedzić Pompeje i Wezuwiusz. Pompeje to niesamowite miejsce pełne antycznych ruin. Spacerując pomiędzy uliczkami można się było przenieść w tamte czasy i wyobrazić jak piękne kiedyś miasto zostało zupełnie zniszczone po wybuchu Wezuwiusza pozbawiając życia tysięcy osób.






Następnie wyruszyliśmy w stronę Wezuwiusza.


Droga była kręta z odcinkami, na których nasz samochód ledwo dawał radę;) samo podejście nie było na szczęście trudne. Auto zostawia się na parkingu, a na piechotę pozostaje ok 20minutowy odcinek z pięknymi widokami.


Na szczycie było już dość chłodno i chodziliśmy we mgle



Po powrocie zamówiliśmy sobie pizzę i odpoczywaliśmy przed kolejnym porankiem:)
Przedostatni dzień postanowiliśmy przeznaczyć na cudne widoki wybrzeża Amalfi. Najpierw dotarliśmy do Sorrento, którego plaża nas nieco rozczarowała, ale najważniejsze, że była piękna pogoda i dużo słońca. Całe wybrzeże Amalfi słynie z cytryn, różnej wielkości, z których można kupić dosłownie wszystko począwszy od cukierków, żelek, nalewek, po mydła, płyny, odświeżacze. Wszędzie widać i czuć cytrynowe wyroby:)



Z Sorrento roztaczał się przepiękny widok na całą okolicę





Dalej pojechaliśmy wzdłuż wybrzeża, a kręte drogi zapierały dech.


Zatrzymaliśmy się w Positano, które zachwyciło mnie siecią krętych uliczek i kolorowych domków zawieszonych na klifach strzelistych urwisk. W Positano znajduje się również niewielka plaża z szarym, wulkanicznym piaskiem co jest rzadkością w tej części wybrzeża.




Z Positano pojechaliśmy dalej do Amalfi




Miasteczka mają podobny, bajkowy klimat, piękne położenie i widoki.




Włochy budzą sprzeczne emocje. Z jednej strony przepiękne krajobrazy, bardzo zróżnicowane widoki, pyszne jedzenie i otwarci ludzie. Z drugiej strony chaos na ulicach, korki, brak szacunku w stosunku do pieszych, wchodzenie na pasy na własne ryzyko. Jednak będąc tam po kilku dniach zaczynasz się do tego przyzwyczajać. Zaczynasz wymuszać pierwszeństwo i trąbić;). Po powrocie zdajesz sobie sprawę, że w polskich miastach jest spokojnie, skutery nie mnożą ci się w oczach, a samochody przepuszczają na przejściach. I tylko takich widoków z okna brakuje.



niedziela, 7 września 2014

Via Baltica

Litwa, Łotwa, Estonia, Finlandia- (sierpień 2014)


Ten wyjazd jak zresztą większość naszych wcześniejszych był zupełnie spontaniczny. Poprzedniego dnia zakupiliśmy przewodnik i o 6 rano wyruszyliśmy na północny wschód. Droga była dość pusta, chociaż wraz z biegiem dnia przybywało coraz więcej tirów i nie jechało się już tak swobodnie. Naszym pierwszym miejscem docelowym było Wilno do którego dotarliśmy ok 14. Udało nam się znaleźć nawet bezpłatny parking pod jakimś sportowym obiektem i ruszyliśmy w stronę Starego Miasta. Wileńska starówka zrobiła na mnie duże wrażenie- wszystko bardzo zadbane, czyste. Udaliśmy się w stronę Ostrej Bramy, która broniła niegdyś wjazdu do miasta, zobaczyliśmy Uniwersytet Wileński- jeden z najstarszych tego typu obiektów w tej części Europy, katedrę Św. Stanisława z wielką dzwonnicą. Później odwiedziliśmy wieżę Giedymina i Zamek Górny skąd roztaczał się piękny widok na całe miasto. Zdążyliśmy jeszcze zjeść obiad i wieczorem pojechaliśmy do miasteczka oddalonego ok 20km od Wilna, gdzie mieliśmy zabukowany nocleg.






Na miejscu przywitali nas przemili właściciele, którzy poczęstowali nas warzywami ze swojego ogródka, a wieczorem wspólnie karmiliśmy ryby w stawie.
Następnego dnia wyruszyliśmy zobaczyć zamek w Trokach. Troki położone są bardzo malowniczo pomiędzy wieloma jeziorami. Pogoda co prawda nieco się pogorszyła. Gdyby było bezchmurne niebo i piękne słońce widoki byłyby jeszcze bardziej bajkowe.


Nie wchodziliśmy do zamku, nie wiem jak wygląda w środku, ale według opinii innych większe wrażenie robi z zewnątrz. Tego więc się trzymaliśmy, a zamiast biletów zakupiliśmy na miejscu drożdżowego, pieroga- kybyna, który jest oryginalnym, tradycyjnym daniem kuchni Karaimów- mniejszości zamieszkującej tamtejsze rejony.


Po południu odwiedziliśmy Kierniów- położony na pięciu wzgórzach gród uznawany za centrum pogańskiej Litwy.


Z Kierniowa udaliśmy się w jeszcze jedno miejsce- do miasteczka Birsztany, uznawanego za typowo uzdrowiskową miejscowość. Tam też wypożyczyliśmy sobie dwuosobowy rower tandem o tyle dziwny, że osoba siedząca z przodu nie miała możliwości kierowania. Chwilę musiało nam zająć to, aby utrzymać na nim równowagę i swobodnie jechać:) Po wypełnionym po brzegi dniu wróciliśmy na nocleg, aby już następnego ranka wyruszyć w stronę Rygi.
Droga z Wilna do Rygi zajęła nam ok 3h, po drodze dopadł nas spory korek. Ryga ma zupełnie inny charakter niż Wilno. Brukowane, kręte uliczki z mnóstwem knajpek, przepiękne kamienice, dużo kościołów- to wszystko tworzy niepowtarzalny klimat. Trafiliśmy akurat na Riga City Festival- coroczne imprezy z koncertami, straganami, wystawą starych samochodów. Fantastyczny czas, bardzo dużo ludzi, niesamowita atmosfera.



 
W Rydze skupiliśmy się głównie na Starym Mieście, chociaż bardzo ciekawym miejscem okazał się Targ Centralny- ogromny kompleks składający się z kilku hal, a w każdej z nich można było kupić coś innego. Najciekawszy okazał się targ rybny, z gatunkami takimi jakich nie widziałam nawet na Sycylii. Płaszczki, krewetki o wszystkich rozmiarach, raki, ryby żywe, suszone, kilkumetrowy sum. Gwarna atmosfera,  miejsce gdzie mieszkańcy Rygi codziennie zaopatrują się w świeże produkty. Na targowisku spróbowałam też świeżutkiego, jeszcze gorącego tradycyjnego pieczywa wypiekanego w kamiennym piecu, gdzie ciasto przykleja się do jego ścian. Smakowało jak żadne inne.



 W Rydze jest także sobowtór Pałacu Kultury tylko nieco mniejszy:) To łotewska Akademia Nauk.


 Późnym wieczorem pojechaliśmy do małej miejscowości niedaleko Jurmali, gdzie mieliśmy nocleg. Tutaj warunki już nie były tak idealne, plusem było to, że mieliśmy balkon z widokiem na stary ogród i kilkanaście kroków do plaży. W okolicach Rygi plaża jest bardzo szeroka, piaszczysta. Są na niej poustawiane nawet bramki do gry w piłkę nożną, boiska do siatkówki, są też ławeczki, jakoś tak trochę inaczej niż u nas. 




Następny poranek spędziliśmy właśnie na plaży w okolicy Jurmali zwiedzając przy okazji miasteczko, oraz przedmieścia Rygi.
Kolejnym celem naszej wyprawy był Tallin. Widać to doskonale, że im dalej na północ tym na drogach coraz puściej. W samym Tallinie mieszka ponad 400 tys. osób, czyli ok 1/3 ludności całego kraju. Można sobie wyobrazić jakie ma to odniesienie chociażby do Warszawy. Jadąc do Tallina odwiedziliśmy tzw. letnią stolicę Estonii- Parnawę z bajkową starówką i śliczną plażą.


 Sam Tallin to dla mnie przede wszystkim Rynek i Zamek Toompea z pięknymi basztami, które mnie osobiście przypominały kolorowe kredki:)




Tallin według mnie to numer jeden, który pobił nawet Rygę. Przepiękna katedra Św. Aleksandra Newskiego, kościół Św. Olafa, wszystko tak pięknie zachowane, stare i tajemnicze.




Obok pięknej starówki można jednak dostrzec odrapane obiekty z poprzedniej epoki np.: Linnahall wybudowany na igrzyska olimpijskie w 1980 roku. Niegdyś centrum sportowo- kulturalne, dziś miejsce spotkań młodzieży, skąd rozciąga się widok na port.


Będąc już w Tallinie udaliśmy się do portu, aby zorientować się gdzie można się jeszcze udać. Promem z Tallina można dopłynąć w parę godzin m.in. do Sankt Petersburga, Sztokholmu i Helsinek. Do Rosji niezbędne są wizy więc Sankt Petersburg odpadał, do Sztokholmu trochę za daleko, wybraliśmy więc Helsinki. Kupiliśmy bilety na 7.30 następnego dnia, odprawa rozpoczynała się o 6. Trzeba było również pamiętać, że czas w Estonii jest przestawiony o jedną godzinę do przodu. Wstaliśmy więc gdzieś ok 4;) Prom płynął 2h i przed 10 dobiliśmy do brzegów Finlandii!


Na początku pogoda co prawda nie była optymistyczna, jednak później na szczęście się w miarę rozpogodziło. Zwiedzanie rozpoczęliśmy od charakterystycznego białego kościoła z zielonymi kopułami- jest to Wielki Kościół Św. Mikołaja. Robi on wrażenie, szczególnie, gdyż znajduje się na wzniesieniu, co zapewnia mu widoczność z wielu miejsc.


Siusiający różowy ludek:)




Udaliśmy się też w stronę wybrzeża, gdzie spróbowaliśmy renifera. Do tej pory nie wiem czy tak pysznie smakował, czy po prostu byłam już tak przeokropnie głodna;) Po południu popłynęliśmy również na wyspę, na której znajduje się twierdza broniąca Helsinek. Obecnie jest to atrakcja turystyczna wpisana na listę UNESCO. Suomenlinna to właściwie zespół wysp z przepięknym skalistym wybrzeżem, bajkowymi zatoczkami i „domkami hobbitów”, w których to prawdopodobnie trzymano kiedyś broń. Obecnie na wyspie mieszka ok 800 osób, jest nawet jeden sklep.





Skandynawia to przede wszystkim przepiękna przyroda. Będąc na na Soumenlinnie miałam trochę podobne odczucia jak podczas naszej wyprawy do Karlskrony w Szwecji. Jest tam coś innego tak bardzo pięknego czego nie ma nawet na gorącym Cyprze czy we Włoszech.

Na prom powrotny do Tallina musieliśmy zdążyć na 22.30. Leżąc na restauracyjnej kanapie nie mogłam usnąć tak bardzo bolały mnie mięśnie nóg. Musiały być również spore fale bo czułam się trochę jak na huśtawce. Przed 1 w nocy dotarliśmy wreszcie na pobliski parking przy porcie w Tallinie, gdzie czekał na nas samochód. Dzień się jednak jeszcze nie kończył. Właściwie to zaczynał się jego kolejny, najważniejszy etap. Musieliśmy wyruszyć w drogę powrotną w kierunku Polski jeszcze tego samego dnia/ nocy, urlop powoli się kończył, nie mieliśmy już także zaklepanego kolejnego noclegu. Chyba jeszcze nigdy w życiu nie czułam się tak zmęczona. Poprzedniej nocy spaliśmy może ze 4h, albo i mniej. Już wiem również co to takiego halucynacje- a może to ten renifer;) Nie ważne, w każdym razie daliśmy radę i szczęśliwie dotarliśmy do domu. Z podróży przywiozłam kolejne magnesy, które codziennie przypominają mi o fantastycznych miejscach, które to miałam okazję zobaczyć.